Նահատակները չեն ծերանում եւ ազգի, ժողովրդի, Հայրենիքի վերածնունդը կապուած է նրանց սխրանքի հետ․ Բագրատ Սրբազան

ishkhanutyun.am  Անկախ կրոնէն, դաւանանքէն եւ հավատացեալ կամ ոչ լինելուէն` մարդու բարձրագոյն որակն է իր կեանքը նվիրել կամ զոհաբերել հանուն աւելի մեծ արժէքի, ինչպէս հավատքը, Հայրենիքը, ընտանիքը, արդարութիւնը, ճշմարտութիւնը, ազատութիւնը եւ համընդհանուր բարքը:

Այս պատճառով է ժողովուրդը սրբացրել, իսկ եկեղեցին` սրբադասել եւ հռչակել նահատակներու հերոսութիւնը ու հոգեւոր սխրանքը: Այն բացարձակ հոգեւոր արժէք է, որը փոփոխութեան չի ենթարկուիր ոչ կրոնական, ոչ սոցիալ-հոգեբանական, ոչ կենցաղային եւ ոչ ալ նոյնիսկ քաղաքական ենթաշերտերուն մէջ:

 

Իսկ ովքեր նահատակութիւնը կհամարեն «կառափնարան», «վասն ոչնչի» մեռելութիւն, կորուստ եւ դեռ աւելին, կուրանան կամ կժխտեն այն «լաւ կեանքի» խաբեութեամբ կամ «ուզում ենք պարզապես ապրել» անորոշ եւ կենցաղակեր յայտարարութեամբ, անոնց գնահատականը լավագույնս տուած է առաքեալը. «Խաչի ճառը կորուսեալներու համար հիմարութիւն է, իսկ մեզ` փրկուածներիս համար` Աստծու զորութիւն» (Ա Կորնթ. 1:18) եւ «Քավ լիցի ինձ այլ բանով պարծենալ, քան Տեր Հիսուս Քրիստոսի խաչը: Այդ խաչի միջոցով աշխարհն ինձ համար խաչուած է, ես էլ` աշխարհի» (Գաղ. 6:14):

 

Մեր այսօրվա «ուզում ենք պարզապես ապրել» անկենսագիր «պատմական» քարոզչին ոչ թէ մենք, այլ Եղիշէն է պատասխանում դեռեւս Ե դարէն. «Եթե որեւէ մէկը աշխարհական մեծութեամբ աւելի կարողութիւն ունենայ, բայց մտքով աղքատագոյն ըլլայ, այնպիսին ողորմելի է, քան շատ-շատերը, ինչպէս տեսնում ենք ոչ միայն սահմանափակ կարողութեամբ մարդիկու մէջ, այլ որ բոլորէն մեծն է… թագավորը (իմա` պետութեան ղեկավարը) ոչ միայն իր համար է պատասխանատու, այլ անոնց համար, ում կորստեան պատճառ եղաւ» (Եղիշե, էջ 14-15):

Այսօրվա մեր դառն իրականութեան եւ նրա պատճառներու մասին աւելի դիպուկ եւ ամբողջական, քան Եղիշեի այս դիտարկումն է, կը կարծեմ` չի կրնար լինել:

 

Չանտեսելով մյուս ազգերու եւ կրոններու վերաբերմունքը` ես կխոսեմ նահատակութեան եւ մարտիրոսութեան վերաբերեալ քրիստոնեայ, ի մասնաւորի` հայկական քրիստոնեութեան ընկալման մասին:

 

Նախ, ի սկզբանէ, պէտք է հաստատել, որ նահատակութիւնը ոչ թէ մահ է, այլ` կեանք, ոչ թէ կորուստ է, այլ` գտնել, ոչ թէ գերեզման է, այլ` երկինք, ոչ թէ ժամանակի մէջ ավարտուած երեւոյթ կամ գործողութիւն է, այլ` անժամանցելի իրողութիւն: Եւ վերջապէս, նահատակները չեն ծերանում եւ ազգի, ժողովրդի, պետութեան, Հայրենիքի, անձի վերածնունդը միշտ կապուած է անոնց անուն եւ սխրանքի հետ. «… եթէ ցորենի հատիկը հողի մէջ ընկնելով չմեռնի, միայն հատիկն ինքը կմնայ, իսկ եթէ մեռնի, բազում արդիւնք կտայ» (Հովհ. 12:25):

Շարունակելի…

 

Բագրատ արք. Գալստանեան

 

 

 

Նոյեան Տապան   |   Ի՞նչ է գրում սփյուռքի մամուլը