1928 թ. հուլիսի 20-ին Ախուրյանի շրջանի Ջաջուռ գյուղում ծնած է նկարիչ Մինաս Ավետիսյանը: Համեմատաբար ուշ սկսած է զբաղիլ գեղանկարչությամբ։ Պատանի հասակում տարված է եղած Մարտիրոս Սարյանի արվեստով։ Առաջին անգամ կենդանի նկարչի հետ ծանոթացած է 18 տարեկանում։ Մինասի Գեղարվեստական եւ էսթետիկական զարգացման մէջ մեծ ազդեցութիւն ունեցած են Հայկական մանրանկարչութիւնը, եւ իտալական վերածննդի նկարչութիւնը, որի հետ ծանոթացած է Լենինգրադում ուսանելու տարիներին։
Մինասը ստեղծած է հայկական գյուղաշխարհն արտացոլող կոմպոզիցիաներ, բնանկարներ, ինչպես նաեւ՝ դիմանկարներ, նատյուրմորտներ, որմնանկարներ։ Մինասի ստեղծագործութիւնները յուրահատուկ են իրենց գունային ուժեղ հակադրութիւններով, որոնք արտահայտում են լուսավոր, քնարական տրամադրութիւններ, երբեմն՝ ողբերգական շեշտերով։ Անրադարձած է նկարչութեան բոլոր ոլորտներին՝ գեղանկարչութիւն, գրաֆիկա, որմնանկարչութիւն, բեմանկարչութիւն եւն։ Մինասի նկարները հայտնի են իրենց գունային կտրուկ հակադրութիւններով: Հայտնի նկարներէն մի քանիսը վերաբերում են հայ ժողովրդի անցեալին՝ հատկապես 1915 թ հայկական ջարդերին, որոնցից մազապուրծ եղած են նաեւ նկարչի ծնողները։ Այդ ժամանակաշրջանին են պատկանում 1965-67 թթ ստեղծուած «Ճանապարհ. ծնողներիս յիշողութիւնները», «Դեր-Զորի ճանապարհին» (1964 թ) կտավները։ Մինասի հասուն ստեղծագործական կեանքը տեւած է 15 տարի՝ 1960–1975 թթ, որի ընթացքին նկարիչը ստեղծած է մոտ հինգ հարյուր մեծ ու փոքր կտավ, մոտաւորապէս նոյնքան գծանկար, քսան մեծածաւալ որմնանկար, մէկ տասնյակից աւելի բալետային ու թատերական ձեւաւորումներ։
1975 Փետրվարի 16-ին Մինասը Երեւանում ենթարկուած է ավտովթարի։ Վախճանուած է մէկ շաբաթ անց՝ փետրվարի 23-ին։
* Այս բնագիրը ինքնաշխատօրէն թարգմանուած է արհեստական բանականութեան (ԱԲ) կողմէ: